Justin, monteur bij bakfietsenfabrikabt

Ik werkte als monteur bij een bakfietsenfabriek. Daar was ik medeverantwoordelijk voor de reparaties van de frames van de bakfietsen. Om de haverklap braken de frames van de bakfietsen die we verkochten. Ik meldde de fouten in de productie die ik zag intern, maar er werd niks mee gedaan.

Op een gegeven moment zou de NVWA op inspectie komen. Toen moesten we de bakfietsen die niet deugden in een opslag plaatsen waar de inspecteurs niet bij konden komen. Mijn leidinggevende bleef tegen me zeggen: ‘Het is allemaal niet zo spannend, het gaat maar om een paar fietsen.’ Maar de directie heeft de NVWA gewoon misleid. Ik denk dat ze bang waren voor een grootschalige terugroepactie.

Wij, de monteurs moesten liegen tegen de inspectie en ook tegen onze klanten. Als er iets niet goed was met de bakfiets, gingen we bij klanten op huisbezoek. Bij een kapotte bakfiets moesten we zeggen dat ze niet zorgvuldig met hun fiets waren omgegaan, of dat ze hem niet goed onderhouden hadden.

Ik kon het niet aan mezelf verantwoorden. Op een middag ging ik op huisbezoek bij een klant met een kapotte fiets en ik zag een klein kind met een arm in het gips. Ik was zelf recent vader geworden en ik kon klanten niet meer in onveilige fietsen laten rijden! Ik heb het hogerop aangekaart bij de directie. Die wezen me op de geheimhoudingsverklaring die ik aan de start van mijn baan had ondertekend. Ze dreigden me te ontslaan. Ik was bang, want ik had een jong gezin en een hoge hypotheek.

De situatie zat me zo dwars dat ik er ziek van werd. Ik kreeg een burn-out, ik kon niet meer slapen en kreeg hartklachten. Een aantal keer moest ik vanwege mijn hart opgehaald worden door de ambulance.

Ik wilde mijn gezin beschermen en durfde niet zelf met de NVWA te bellen uit angst voor consequenties. Daarom klopte ik aan bij het Huis voor Klokkenluiders. Zij hielpen me de melding bij de NVWA voor te bereiden en zorgden er ook voor dat ik op kantoor bij de NVWA anoniem mijn verhaal kon doen.

Toen kwam de zaak in het nieuws, omdat collega’s van mij naar de pers waren gestapt. Mijn werkgever spande een rechtszaak aan om mij te ontslaan. In de rechtszaal verweet mijn werkgever mij ervan een cynische en moeilijke man te zijn, echt karaktermoord. Gelukkig hebben journalisten getuigd in de rechtszaal dat ik niet hun bron was. Uiteindelijk erkende de rechter dat ik als klokkenluider niet ontslagen mocht worden.

Door alle aandacht in de media is er uiteindelijk toch een grote terugroepactie geweest en zijn 22.000 bakfietsen teruggeroepen.

Ik vond het eng, ongemakkelijk en pijnlijk om zo lang tegen de stroom in te moeten zwemmen, en ben opgelucht dat ik het nu weer enigszins achter me kan laten.